Izvor: http://www.slavkoperovic.wordpress.com

slaPosebno svjetlo na ovaj događaj, jedinstven i nezapamćen u novijoj evropskoj istoriji, baca istina da Broz ovo od Crnogoraca nije tražio… Time su pokušali da mu se, u odnosu na druge jugoslovenske komuniste, više podvuku, obezbijede prednost. Odatle je i ona Đilasova, a tako crnogorska – druže Tito ne dajem pravo nikome drugome da te iko više može voljet od mene!

A sada ću vam hitro, u formi pomičnog teksta, saopštiti kojom brzinom je nova komunsitička vlast bježala iz Cetinja kao neuništivog žarišta sjećanja koje se ne može zabraniti, a ni strpati u zatvor, ni cenzurisati, jer kamenje govori , a ljudi prepričavaju, znali su to još i stari Latini:

Odmah je 1944-te ukinuta cetinjska bogoslovija; već 1946. donešena je odluka o preseljenju prijestonice u Titograd; iste godine donešena je odluka o preseljenju Vrhovnog suda u Titograd; Vlada je preseljena u Titograd 1950-te, a Okružni sud 1961-ve; Viša likovna škola preseljena je u Hercegnovi 1948-e, a srednja muzička škola 1951-e u Kotor; naredne 1952-e prvo crnogorsko filmsko preduzeće „Lovćen-film“ preseljeno je u Hercegnovi; istorijski institut(!) preseljen je 1958-e u Titograd; Viša pedagoška škola preseljena je u Nikšić 1963-e; jedini crnogorski profesinalni folklorni ansambl „Oro“ rasformiran je odlukom Vlade 1954-te; Naučno društvo Crne Gore rasformirano je odlukom Vlade (izvršnog vijeća) 1956-te; jedini republički list „Pobjeda“ preseljena je 1954-te, prije nje 1953-će časopis „Omladinski pokret“, a časopis „Susreti“ 1957-me, sve u Titograd; časopis „Stvaranje“ preseljen je u Titograd 1963-će, a Udurženje likovnih umjetnika Crne Gore još 1958-me kad je preseljeno i udruženje književnika; Crnogorsko narodno pozorište preseljeno je 1955-te, a mjesno cetinjsko pozorište se ukida 1958-me; već 1949-e radio Cetinje preseljeno je i postaje Radio Titograd. Takođe, komunisti su bili planirali i preseljejnja Narodnog muzeja(!), Državnog arhiva(!) i Centralne narodne biblioteke(!), ali je dara već bila prevršila mjeru, odustalo se…

Samo na primjeru Cetinja nazire se znatan dio odgovora na ono Radonjićevo pitanje s početka teksta.

Odgovor postaje još jasniji kad se sjetim istog Radonjića i drugova na onoj čuvenoj vanrednoj sjednici CK SKCG 1988-me na kojoj se, između ostalog, „raspravljalo“ o „slučaju“ Sava Brkovića, Književne opštine Cetinje… Etnogenezofobiji… Na toj sjednici Radovan je grmio o „baricama i komarcima“ crnogorskog nacionalizma i separatizma i prijetio kako će biti isušeni… jedan od tih „komaraca“ bijah i ja, a najveća „baretina“ Književna opština Cetinje.

Bijaše osamdeset osma, ne četrdeset osma…

Tako je onda govorio dr Radovan Radonjić sa drugovima, dok je u Beogradu već stolovao Milošević i kovao planove…

Cio tekst